شعر
باران به روی چهره ات میرقصدازشادی وشور چون با تو بودن می برد او را به رویاهای دور باران صدایش مثل من آرام ونرم وعاشق است وقتی که هر دم می کند از صورت ماهت عبور تب داری و با لمس تو پر می کشد تا آسمان مانند من با خنده ات می لرزد از شوری نهان می آید او تا لحظه ای گرمای تندی حس کند تا بوسه بر لبهای تو بنشاند او هم بی گمان تا می نشیند بر لبت باران مسیحا می شود جان میدهدبرمردگان ازعشق شیدامی شود آنقدر او را می بری تا انتهای خواستن تا اینکه می میرد ازعشق و... بازتنهامیشود ای کاش باران می شدم تاباتنت گرمم کنی آرام گیرم پیش تو با خنده ات نرمم کنی می آمدم تا چهره ات را بوسه بارانی کنم با پاسخی بر بوسه ام آلوده ی شرمم کنی برای توست مهربان ترانه های
خوب من طلوع قرمز و قشنگ غروب تو
غروب من ببین چطور ذهن من کنار
چشمهای تو شبیه آیه می شود : (( مقلب القلوب من)) ببین برای زندگی بهانه یک
بهانه است! تمام لحظه های ما
نیاز عاشقانه است به جای غصه های ما عبور خنده لازم است بیا ببین که زندگی شبیه خنده
خانه است مرا به شعر نو ببَر به لحظه
ی ستایشت به آنچه می شود شبی تمام حس خواهشت سپس بخوان تمامی صفات خوب را
در آن که هر نگاه تو بر
آن طلوع یک نوازشت من از تو می نویسم و تو را نگاه می
کنم عبور واژه را پر
از هوای آه می کنم بگو چطور می شود که مانده ای کنار
من؟ تو عاشق منی؟....ولی...نه! اشتباه می کنم با الهام از شعر دکترمهدی موسوی با نام شاعر تمام شده ((قسم به این شب و شعرهای خط خطی ام دوباره بر می گردم به شهر لعنتی ام)) چه کرد با دل من آن جواب لعنتی ات که خسته ام بروبا شعرهای خط خطی ات سوال کرد صدایی که در خودش ترسید سکوت مبهم رفتن میان ما پیچید نگاه کردم و اشکی نشست بر بدنم به گریه گفت : بپوشان مرا پر از کفنم! تمام روح مرا/تو را سر کشیده این شبها میان هرزه گری های پوچ آدمها قفس قفس به لبانم سرود ماسیده به زیر شوری اشکم بهار خشکیده کدام طعنه بر افکار من پر از ((یعنی)) که خنده های فجیعانه ات به صد معنی مرا شبیه تو می کرد و من پذیرفتم چه شعرها که برای همین خودت/م گفتم چه غصه ها که کسی را خبر نمی کردم چه قصه ها که بدونت سفر نمی کردم گذاشتم که بریزی به روی زندگیم بشورَمَت بگذارم کنار ِ بندگی ام چه عطرها که به یادت مرا به خود پیچاند که بوی عطر تنت در فضای من میماند چه روزها که مرا کرد درد،بیمارت صدای ضجه ی قلبم کنار دیوارت کجا کشید مرا پای سست عاشقی ات؟ که((نا))گرفت به خودحس خوبِ لایقی ات کجاست مرز میان من و فراموشیت؟ ببین چگونه پشیمانم از هم آغوشیت خراب شد همه ی خانه های ذهن ترم برای تو چه تفاوت که چندمین نفرم؟ حساب قلب من از این به بعد خالی شد حضور لعنتی ات بعد از این خیالی شد میان بالش من شب کسی شبیه من است که اتفاق عجیبی برای نسل زن است! زنی که با تو نخندید و بی تو هم هرگز و بند بند وجودش هنوز در گزگز که مانده روی لبش عطر تندی از بدنت تمام طعم غذایش شبیه طعم تنت ولی چه حاصل ازاین شعرهای تکراری گرفته ذهن من این روزها شب ادراری ببند این دهنت/م را که صبح شد بی او بخواب در دل این بیت های تو در تو... شادمان از غم تو می روم تا به نگاهی که در او غرق شوم دختری در رویا شاهدختی که نگهبان شب شرق شوم درغروبی که کهنسال ترین آتش زرتشت در او شعله ور است من به چشمان تو دل می بندم و از این حس که تو معنای منی مثل یک کودک بی قید به دنیا و غمش می خندم من به چشمان تو می گویم ((شعر)) دو سیاهی که پر از تنهاییست قصه ی ماندن من در این شعر راز یک زیباییست! من به جادوی شب شرقی خود خوابترین در کنار عطش لمس غریبانه ی عشق می نشینم سر ذوق می شوم مست و خراب تو... تو آبادترین! در شاهراه شهر نشستم ببینمت اما نیامدی اینگونه شد که قلبم از اندوه تیره شد انگار کل جهان در کنار من به یک
راه خیره شد افسوسها به رغم بلندای ذهن من هم شانه ام شدند دیوارهای شهر در آن لحظه های تلخ دیوانه ام شدند
آنروز آسمان به کسی خنده ای نزد _ازچشمهای من_ حتی خدا
که مرا با تو دیده بود انکار کار کرد شاهد کسی نبود و زمان زوزه می کشید از صفر تا نهایت تاریخ عاشقی بیهوده شد دلم تا گفت بی
خیال فراموش می کنم آواز خواهش قدمهای نو شنید تند و آهنگین
به شهر من ببار ای عشق ای باران! می نویسم در
عبور از انتهای فصل تابستان منتظر بودم
بیایی آسمانم باشد از همراهیت دلگیر منتظر تا شاید
امواجت بیندازد مرا در دست ماهیگیر با تو ای
باران! حرفهایی هست
ناگفته شهری از آتش
به زیر قلب تنهایی من خفته منتظر بودم
بیایی صورتم خیس از تو باشد پیش این مردم اشک هایم زیر
دستان تو گردد گم! نامه ات را
پیش از اینها خوانده ام ای عشق ای باران
آهنگین از وجودم خسته
ام ، اندوهگین ، با کوله باری بی جهت سنگین تا که هستی
دست در دستان من بگذار آسمان دور است
از من ، این تو هستی معنی دیدار باید از احساس
دُرناها بگویی تا بفهمم کوچ هم خوب است تا بدانم عشق
با رفتن، نماندن، خوب و محبوب است باید احساسم
کنی تا دست بر دامان من تنها رویم با هم این جدایی سخت
اما می شود تنها ترین راهم! ************ خاطراتی را
رقم باید زد از شادی بعد از آن اندوه آزادی... دختر
صد رنگ بهارم هنوز می
چکم از آتش گل پر فروز می
شوم از خنده سبکبال تر جای
همه پختگی ام کالتر ! وای
پر از شور بهارم چرا؟ عاشق
اینم که ببارم چرا؟ بی
خبرم از غم آوارگی از
غم بی رحمی و بیچارگی منتظرم
تا برسد آفتاب شب
برود کور شود چشم خواب تا
نفسی تازه کند جان من صبح
شو د باز نگهبان من گل
بدهد بوته ی رخسار من سرخ
شو د گونه ی تبدا ر من عشق
شود دوست و همبازیم آه
! که از بندگی اش راضی ام کودک
دوران پر از شور و حال داشتن
خواسته ها ی محال شعر
برایش شده احساس خوب حس
بهاری زمین در جنوب در
گذر از فصل پر از تازگی من
شده ام عاشق دلدادگی این
همه راه آمده ام تا همین تا
بشوم پای به بند زمین دختر
سر سبز بهاران شدم قطره
ی دردانه ی باران شدم تا
بچکم روی تن خستگی شاد
شوم از غم دلبستگی *** عاقبت
این فصل به پایان رسد روی
تنم چین زمستان رسد سرد
شود آتش این روزها پخته
شود کاله ی امروزها خشک
شود دختر گلریز شاد گلپر
سرخش برود دست باد خانه
ی عشقش بشودسوت وکور مرگ
کند یک شبی از او عبور... یک اتفاق قدیمی و بی سبب ساده نشسته ام که بیاید دلیل در ذهنم که باز کوچ کنم به... دو بیت ِ آماده دو بیت با دو نگاه همیشه با احساس از این دو چشم سیاه به روشنی حساس به روز می شود این ذهن که عقب مانده و می نویسد و آلوده می شود به قصاص فرار هم نشود کرد از عقوبت کار که می نویسدم این شعرها به صد تکرار (( بگو بگو که تو یک رنج بی سبب هستی)) سکوت می کنم و باز می روم سر ِ دار چه می شود که همیشه گناه چیز بدیست؟ چرا جهنم قرآن ما فقط ابدیست؟ چگونه می روم و باز هم نمی گردم به دور سیب زمین فکر می کنم سبدیست! این برگهای زرد چرا جیغ می کشند؟ شاید که تکه های باد آمده اند و بر رگشان تیغ می کشند باز این من و آسمان که دلش خسته از شب است صبحی نیامد و خواب از سرم گذشت بانوی آفتاب برایم اسطوره می شود رگبار اشک آمد و آب از سرم گذشت.... چرا ماهی ها وقتی سر نخ دستشان است باز هم گول می خورند؟ستاره ام شو بیا زندگی کنم تا صبح
بشو خدا که منم بندگی کنم تا صبح
بیا
کنار شبم صادقانه خلوت کن
بخند و با دل من عاشقانه صحبت کن
به من
،درون قفس بال پر کشیدن ده
به چشمهای پراز اشک، راه دیدن ده
صبور
باش و سرانجام قصه ی من شو
بمان و فصل جدیدی برای این تن شو
درون
دفتر شعرم خطوط راز بکش
وخط قسمت ما... هر دو را تراز بکش
فضای
حوصله ام را پراز طراوت کن
کنار چشمه ی احساس من طهارت کن
بگیر
دست مرا در میان تنهایی
ببر
مرا به شبی عاشقانه، رویایی
به چشم
های پر از خواب من نگاهی کن
بگو که عاشقمی...بعد از آن گناهی کن
سحر یک لحظه آنسوتر مرا در زندگی جا داد
دوباره دست زندانبان مرا در دست فردا داد
دلم می خواست میرفتم از این زندان پر آشوب
خدا دانست دلتنگم به من یک عشق زیبا داد
تو را در پیشرو دیدم ، به آن احساس خندیدم
که قصدم دل بریدن بود وچشمت عمر دنیا داد
زمین دست دلم را خواند ومن را از سفر ترساند
به جای کوله بارغم به من یک یار ِ تنها داد
شبم گم شد دراین رویا که دستت صبح انگیزاست
و چشمانت که بی تردید به شب معنی یلدا داد
کنار غصه هایم ایستادی یار...! فهمیدی ؟
که تنها سایه ی مهرت به غمها حکم بر پا داد
تمام شعرهایم را به تسلیمت در آوردم
نگاهت روی هر بیتی به این احساس معنا داد...
| Design By : Pars Skin |
در کرج ، فارغ التحصیل رشته ی
شیمی کاربردی دانشگاه آزاد
کرج هستم .تمام شعرهایی که
از پیش سرودم و در حال و آینده
می نویسم تقدیم می کنم به
همسر مهربان و بی نظیرم آریا
که مشوق من در این راه بوده
و هست
